Rozstanie... - Blogfrog.pl - najlepsze blogi i wpisy w jednym miejscu

<h1>Rozstanie...</h1><p>Tytuł jest melodramatyczny, ale notka bynajmniej nie będzie o romantycznych porywach serca. Rozstałem się z... dyplomantem. Na gruncie zawodowym, żeby nie było nieodmówień. Pisałem kiedyś o tej sprawie na blogu i sądziłem, że sprawa już się sama rozwiązała, bo rzeczonego dyplomanta widziałem na liście skreślonych studentów. Tymczasem dzisiaj przyszedł do mnie chcąc ustalić, co dalej z tym jego dyplomem u mnie i powiedziałem mu, że chciałbym, żeby znalazł sobie innego promotora. Kiedy się nad tym zastanawiałem wcześniej, kiedy jeszcze miałem tamten incydent na świeżo w pamięci, myślałem nad tym, czy nie dac mu szansy zrehabilitowania się, czyli tego, co chrześcijanie nazywają zadośćuczynieniem. Zastanawiałem się nad tym i tyle samo miałem argumentów za, co i przeciw. Dodatkowo miałem pewien kłopot, żeby wymyślić taką formę samego zadośćuczynienia jak i okoliczności towarzyszących. Po pierwsze chciałem pozostawić decyzję w rękach zainteresowanego, czy chce, czy nie chce ponownie zasłużyć sobie na moje zaufanie. Żeby nie było w tym żadnego przymusu z mojej strony, bo jesteśmy na nierównych pozycjach względem siebie. Ja mam pewną przewagę, której nie chciałbym wykorzystywać. W mojej ocenie wymuszone zadośćuczynienie jest niewiele warte. Po drugie chciałem, żeby zadośćuczynienie to odnosiło się do skutków przewinienia. Czyli powinno to być coś, co sprawi, że odzyskam stracone zaufanie i przekonanie o uczciwości drugiej strony. I to było chyba najtrudniejsze do spełnienia, bo kiedy ktoś coś ukradnie, to może to np. oddać czy odrpacować, a kiedy oszuka i zawiedzie zaufanie, to jak ma to "odpracować"?. Po trzecie musiałoby to być do pewnego stopnia dolegliwe (ale nie w stopniu zniechęcającym czy wywołującym bunt), bo tylko wtedy jest szansa, że będzie miało jakieś długofalowe, pozytywne skutki. Po czwarte, ale może najważniejsze, nie mogłem mieć z tego zadośćuczynienia żadnych korzyści prywatnych lub osobistych. Dopuszczałem jedynie poczucie satysfakcji, o ile miałbym przekonanie, że zainteresowany zrozumiał, że postąpił źle i była szansa na to, że już tak nie postąpi wobec nikogo (marzyciel ze mnie). Nie pamiętam już, czy nie postawiłem sobie jeszcze jakichś wymagań. I tak uznałem później, że sprawa jest nieaktualna, więc nie poświęcałem jej czasu i uwagi. Dlatego teraz nawet nie byłem gotowy na ewentualną rozmowę co do szans naszej dalszej współpracy. Z drugiej strony wydaje mi się, że studentowi też niespecjalnie zależało na tej współpracy, więc tym razem chyba sprawa jest zamknięta na dobre. I chyba obie strony w gruncie rzeczy to zadowala, chociaż pewnie żadnej do końca.</p><p><a href="http://romanj.blox.pl/2010/01/Rozstanie.html">Rozstanie...</a></p>