Kto (s)krzywdzi Arsenal - Blogsport.pl - najlepsze blogi w sportowej blogosferze

<h1>Kto (s)krzywdzi Arsenal</h1><p>Młodość upływała piłkarzom Arsenalu milutko i w ciepełku. Widzieliśmy ich dziecięce buzie, więc londyńskie zwycięstwa bez umiaru sławiliśmy, a porażki łatwo wybaczaliśmy. Aż chłopcy Arsene’a Wengera dorośli. Przynajmniej w sensie metrykalnym - pewnie zauważyliście, że w ich podstawowym składzie na mecz ligowy bardzo rzadko mieści się ostatnio choćby jeden nastolatek. Słowem, nadszedł czas, by rzucić wyzwanie największym. Rządzi angielską Premier League w minionych latach duet. Manchester United i Chelsea. Nikt nie sprawdza, czy piłkarze tych klubów reszcie uporali się z trądzikiem, wszyscy za to wiedzą, że nawet wicemistrzostwo Anglii czy niepowodzenie w finale Ligi Mistrzów to dla nich klęski. Starcia Arsenalu z oboma superpotęgami łączy jeden drobniutki fabularny detal. Ten detal nazywa się samobój. W ostatnim meczu z MU samobója załadował sobie - prędko, już po półgodzinie gry - bramkarz Manuel Almunia . Arsenal poległ 1:3. To była właściwie chłosta. W ostatnim meczu z Chelsea samóboja załadował Thomas Vermaelen. Arsenal poległ 0:3. To też była chłosta. W przedostatnim meczu z MU samobója załadował Abou Diaby. Arsenal poległ 1:2, choć tym razem rywale grali beznadziejnie, biegali bezładnie i bezradnie. Pomógł im rozstrzygającym o wyniku trafieniem Diaby oraz - znów - Almunia, który wypracował dla nich rzut karny. W przedostatnim meczu z Chelsea samobója załadował Kolo Toure. Arsenal poległ 1:4. Ta seria to oczywiście zbieg okoliczności, popełnić futbolowe samobójstwo można na mnóstwo różnych sposobów, niekoniecznie własnonożnie wpychając piłkę do własnej bramki. Jakiż to jednak symptomatyczny zbieg okoliczności! Jak zgrabnie podsumowujący całokształt twórczości arsenalskich chłopców, którzy nie chcą dojrzeć i kiedy stają przeciw najtwardszym chłopom, to z niemowlęcą lekkomyślnością sami robią sobie krzywdę… Toż to jakieś niespotykane dziwo, żeby przyprawić swojakiem cztery kolejne szlagiery z głównymi konkurentami. (I nie chcę już wypominać Almunii, że samobója zapisano mu także w jesiennym meczu z nową siłą ligi angielskiej, Manchesterem City, oczywiście przegranym). Dla projektu Arsene’a Wengera, którego tak lubimy jako orędownika stylu gry bezkompromisowego, opartego na cieszącej oko błyskawicznej wymianie podań, nadszedł moment krytyczny. Jeśli londyńczycy przegrają w niedzielę z Chelsea, raczej odpadną - znów przedwcześnie - z walki o tytuł. Jeśli odpadną z walki o tytuł, być może stracą latem Cesca Fabregasa, jedynego w szatni wyposażonego w osobowość przywódcy. A jeśli stracą Fabregasa, trud wznoszenia mistrzowskiego (chyba mimo wszystko taki jest cel?) Arsenalu rozpocznie się w sporej mierze od nowa. Londyńczycy grają o wszystko, a mnie zastanawia głównie to, kto podtrzyma passę - który z nich z tym razem postanowi zrobić krzywdę samemu sobie. W niedzielę pobloguję o derbach Londynu od rana po późny wieczór.</p><p><a href="http://rafalstec.blox.pl/2010/02/Kto-skrzywdzi-Arsenal.html">Kto (s)krzywdzi Arsenal</a></p>